inloggen of maak zelf een dagboek

 

Dagboek: Potosi, Sucre & La Paz

Hier ben ik weer voor een nieuwe poging! Hopelijk dit keer geen mislukking op het einde :( Na de geweldige jeeptocht vanuit Chili was het tijd om verder Bolivia in te trekken. Dit deden Irene en ik al na 1 nachtje in Uyuni (de mensen met een goed geheugen kunnen zich waarschijnlijk wel herinneren waarom!). Achtereenvolgens stonden de 3 steden Potosi, Sucre en La Paz op het menu:

Onderweg van Uyuni naar Potosi maakten we al snel goed kennis met het Boliviaanse bussysteem. Plaats voor 30 mensen en minimaal 40 in de bus! Vervolgens in een overbeladen gammele bus over onverharde wegen tot hoogtes van 5000 meter langs diepe ravijnen. Na zo´n 2 uur rijden was het dan ook tijd voor de eerste lekke band... en wat voor één! Een enorme klapband rechtsvoor die de hele bus deed schrikken en zo´n 200 liet doorglijden. Gelukkig duurde de reparatie ´slechts´ een uurtje en konden we weer verder om al snel geconfronteerd te worden met wegwerkzaamheden. Achteruitmanouvrerend langs een vrij diep ravijntje (denk aan 200 meter) werden een aantal grote vrachtwagens voorbijgelaten en zetten we onze weg voort... om na een uur weer stil te staan wegens lekke band nummer 2 :) Gelukkig was dit keer een mooie lokatie uitgekozen bij een feloplichtend meer met flamingo´s... jaja Bolivia is erg mooi!

Na een trip van zo´n 8 uur (vrij bescheiden voor Boliviaanse begrippen) kwamen we aan in de hoogstgelegen stad ter wereld (4070 meter boven zeeniveau): historisch Potosi. Historisch omdat de stad in 1650 met 160.000 inwoners de grootse en rijkste van de wereld was door zijn zilvermijnen in Cerro Rico. Helaas voor de mensen van Potosi kwam niet veel van die rijkdom ten goede aan hen... de Bolivianen werkten onder gruwelijke omstandigheden in de mijnen, zodat de Spanjaarden alles naar Spanje konden verschepen (de zilvervloot!).

Nog steeds wordt er door veel families in de mijnen gewerkt. Een heel erg hard en mensonterend leven dat van vader op zoon wordt doorgegeven. Gekenmerkt door lange uren, weinig eten, veel coca kauwen en veel drank. De gemiddelde levensverwachting is 15 tot 20 jaar na start werken in de mijnen... niet iets om vrolijk van te worden dus!

Je kunt de mijnen en de mijn werkers ook als ¨toeristische attractie¨ bezoeken. Iets dat mij heel erg veel aan een soort van sociale pornografie doet denken... ik heb dan ook lang getwijfeld of ik dat wel zou moeten doen (ook al is het een fantastische ervaring). Uiteindelijk na veel info ingewonnen te hebben, toch besloten om het te doen omdat de mijnwerkers er veel beter van worden als toeristen hen bezoeken. Zowel financieel (% van de tourkosten) als door middel van het kopen van eten en cocabladeren voor de mijnwerkers die je gaat bezoeken.

Ik ben echter nooit in de mijnen geweest, omdat ik helaas ziek werd van een heerlijk lokaal gerecht. Na een dag flinke (maak daar maar hele flinke van) buikkrampen voorzichtigjes de stad verkend en besloten door te reizen naar wit en koloniaal Sucre. Een prachtige ex-hoofdstad vol statige gebouwen die een lekker sfeertje opleveren onder een stralende zon. Een perfect moment dus om weer even bij te komen en te genieten. Door geweldig toeval (we reisden allemaal onafhankelijk van elkaar naar Sucre en maakten geen afspraken) kwamen we met zowat de hele Uyuni-groep weer terecht in hetzelfde hostel... gevolg: een aantal hele gezellig avonden met Eva en Chistophe (Belgie), Daniella en Iris (Zwitserland), Nils en Yvonne (Duitsland) en Paula en Jim (Nz + Oz).

Samen met de belgen en de zwitsers ook maar weer de mounatinbike uit mijn rugzak gehaald ;D en een mooie tocht rond Sucre gemaakt. Veel lekke banden en een tocht achter op een grote truck later de dag afgesloten met een lekker diner en veel wijn in het apartement van een vriendin van de Zwitsersen. Zij werkt als coördinator voor Unicef in de omgeving van Sucre... want ja er wordt hier veel gewerkt door ontwikkelingsorganisaties. Vooral op het gebied van kindrechten en onderwijs gebeurd veel in dit land dat 1 van de armsten in de wereld is! (en zo rijk aan resources!?)

Het was daarom dan ook dat La Paz me zo ontzettend meeviel. Natuurlijk is er veel armoede, vooral in de aanverwante stad El Alto, maar er is ook een enorme moderniseringsslag gaande in deze uniek gelegen hoofdstad. La Paz is namelijk de hoogste hoofdstad ter wereld op zo´n 3700 hoogte en wat mij betreft ook onmiddelijk de mooist gelegen stad. Ongetwijfeld ooit begonnen als kleine nederzetting in de vallei, is de stad nu compleet uitgestrooid over alle wanden van de vallei. Met op de achtergrond de illustere besneeuwde toppen van de berg Illumani. Een prachtig plaatje!

Ook de stad zelf en haar inwoners leveren prachtige plaatjes op. Er zijn veel drukke marktachtige gebieden waar letterlijk alles wordt verkocht... van vlees tot memorysticks, van kleding tot tv´s en van fruit tot matrassen! je kunt hier dus rustig een aantal dagen rondslenteren door de chaotische straten of geniet van de zon op de mooie plaza´s. Met op 1 plaza de beruchte San Pedro gevangenis... de gevangenis die bekend staat als de grootste cocaine-producent in witte-neuzen-Bolivia... een gevangenis waar de gevangen hun cellen moeten kopen en vaak hun hele gezin meenemen de gevangenis in. In de gevangenis zijn dan ook oa basisscholen en restaurants te vinden! Bizar! Tot een aantal jaar geleden kon je de gevangenis zelfs als attractie bezoeken... totdat het boek Marching Powder verscheen (een aanrader) die het leven in Bolivia´s meest beruchte gevangenis blootlegt.

Na een paar dagen La Paz besloten Irene en ik door te reizen naar Copacabana voor onze laatste reisdagen samen. Helaas werd dit verstoord door heftige onlusten en tal van roadblocks in Bolivia en Peru. We zaten dus een soort van vast in La Paz voor haar laatste dagen. Maar niet getreurd, want toen maar de wederom beruchte Death Road getackeld op een mountainbike!

Waarom die naam vraag je je misschien af? Nou, tot enkele jaren geleden vonden ruim 300 per jaar hun dood op deze onverharde weg langs ravijnen tot 600 meter diep! Onderweg met de mountainbike waren dan ook diverse wrakken van bussen en vrachtwagens te zien. Gelukkig viel de 64km lange weg (20km verhard en 44km onverhard) die afdaalt van 4750 meter hoogte tot 1100 meter hoogte wel mee als je je ogen op de weg gericht hield. Iedereen kwam zonder al te veel kleerscheuren (jaja valpartijen waren er wel, maar gelukkig niet bij mij) beneden om met een biertje in de hand rustig na te genieten tussen de apen in het dierenopvangtehuis Laguna Verde.

Na ook nog de berg Chacaltaya (5430 meter) te voet getackeld te hebben, was het helaas tijd om afscheid te nemen van Irene. Ik zal mij reismaatje en alle gezelligheid die ze meebracht enorm gaan missen! Vanaf nu gaat de reis echter weer alleen verder... wederom een nieuwe uitdaging!

Irene: Thanks voor all the really good times!

Op naar Rurrenabaque nu voor mij, de jungle in en de pampas op op zoek naar wilde dieren en nieuwe medicijnen ;D Ik hoop dat iedereen het verhaal weer graag gelezen heeft (reacties zijn superleuk en dus altijd welkom!).

Hasta luego en tot 5 september, want jaja ik denk dat ik het hele jaar ga volmaken! Ciao, Ivo

Vorig bericht Volgend bericht

Reacties

Reageer op dit bericht

Naam:
E-mail:
Bericht:

Stuur mij een bericht bij elke nieuwe reactie op dit verhaal
Meld mij aan voor de mailinglijst dit dagboek
Ik ontvang graag maandelijks het hamba.nl magazine

Type de code over: